Afili Yalnızlık

Hiç olmadığı kadar, yalnız hissediyorum kendimi... Herşeyden elini eteğini çekmiş birisini taklid eder gibiyim. Mutlu olmam gerekirken, nedense ters orantı olarak bana dönüyor, hayallerim... Hani "insan hayal ettiği müddetçe yaşardı" ? Yap-boz olmuş hayatımın eksik parçasıydı, mutluluk, sevgi, aşk ... Ne yapabilirdim? Tedavülden kalkan aşkları yaşamak istiyorsam... Şimdi anlıyorum: Bir limanı terkedip, koca okyanusun ortasında yapayalnız kalmak benimkisi... Pusulamı kaybetsemde ve rotam bilinmezlik kıtası olsada... Artık hayatımın kaptanı benim...